Δευτέρα, 28 Μαΐου 2012

~20~04~

Δεν ήξερες το τέλος σου μα το 'γραφες με λάσπη,
σε τοίχους γκρι που πάλιωναν και στο ΄πλενε η βροχή.
Μουρμούριζες στα δειλινά που σου ΄φερναν τη θλίψη,
πως δεν μπορούσες άλλο πια να μείνεις στη ζωή.

Αντάμωνες στο πέρασμα του χρόνου τα όνειρά σου,
τα έκλεινες σε ένα κουτί μη φύγουν και χαθούν.
Μα αλίμονο δεν ήξερες πως κλέψαν τη λαλιά σου,
και σου δώσαν μια δανεική να λες ό,τι σου πουν.

Αδημονούσες σέρνοντας τη μοίρα που σου δώσαν,
με ένα σχοινί που κόπηκε και το ΄δεσες ξανά.
Να φτάσεις πιο γοργά στο τέρμα πριν ενδώσεις,
και αφήσεις άλλη μια στο νου σου χαρακιά.

Περιπατούσες καίγοντας τα λόγια που μισούσες,
τα είχες μάθει μια βραδιά κρυφά στα σκοτεινά.
Κι αφού ώθησες τα μέσα σου στο τέρμα και εστάθεις,
τα έσπρωξες με ένα άγγιγμα να πέσουν στη φωτιά.

6 σχόλια:

Nonis είπε...

ένοιωσα να λυτρώνουμαι ο ίδιος στο τέλος...

πολλά δυνατές εικόνες...

HeatJo είπε...

Κωδικός Θάνατος....

Η λύτρωση μέσα από την άρνηση μου θύμισε κάπως το Σεφέρη.

Moonlight είπε...

οκ, ψάχνω ώρα να πω κάτι, εν η τρίτη φορά που επιστρέφω να το ξαναδιαβάσω, αλλά εν ξέρω τι να πω.
thanks i guess....

Neerie είπε...

ίντα ωραίο...
ελπίζω να είσαι καλά...
xx

Summertime Blues είπε...

στη φωτιά, στο πυρ!
μα τί ωραία λόγια.
όπως λέει κι η moonlight δεν έχω λόγια.
αλλά δεν χρειάζεται να χω εγώ λόγια.
αυτό που είναι επιθυμητό είναι τα δικά σου να σταλάζουν -κι έτσι έγινε σε τούτη την περίπτωση, αυτό συνέβη σ εμένα- κάτι στην ψυχή.φιλιά.

Νίκος Λαζάρου είπε...

υπέροχο. ταλέντο.